Inspiration Millennial

2019: een jaar van transformatie

13 december 2019
marnes-margot-aelbrecht-mind-holistic-health-clinic

September 2019: Al enkele maanden voelde ik dat ik opnieuw een crash naderde. Mijn lijf begon weer te protesteren, mijn hoofd negeerde het deze keer niet. Ik dacht bij mezelf: dit ken ik, maar waarom gebeurt het wéér?

Tijd om terug te schakelen. Ik ging naar de huisarts en liet bloed nemen. Ik bleek tekort te hebben aan zowat alles dat je energie geeft: B12, vitamine D en ijzer. Ok, dan neem ik een tijdje supplementen en in no time ben ik terug de energieke, vrolijke Margot.

Een maand later was ik fysiek wel weer wat aangesterkt maar bleef ik het gevoel hebben dat ik mezelf door het leven sleurde. Ik begreep er niks van. Ik had sinds mijn crash anno 2015 mijn leven toch omgegooid! Parttime werken, dagelijks mediteren, zeswekelijks osteopathie… Is dat niet genoeg?

Ik voelde de nood om er even tussenuit te zijn. Ik wilde niet op vakantie gaan, ik wou me terugtrekken in de natuur, prikkelloos zijn. Idealiter kon ik ergens verblijven waar het nog goed weer was en ik super lekker en gezond eten voorgeschoteld krijg.

Toen begon de magie.

Ik sprak mijn wens uit tegen mijn collega en zoals we wel vaker doen, deelde hij daarop een podcast waarin Dr. Will Cole (te gast bij Tom Bilyeu) zijn visie over holistische geneeskunde deelde. De podcast deed me terugdenken aan een boek dat ik lang geleden las: Homo Energeticus van Dr. Peter Aelbrecht. Ik raadde mijn collega het boek aan en stuurde hem meteen de link door. Het boek bleek net gereviseerd en in nieuwe uitgave verkrijgbaar.

Diezelfde dag scrolde ik ’s avonds door mijn Facebook en zag ik een post van de allerliefste top-therapeute Johanna Pien Savonije. Ze kondigde aan dat ze voor dr. Aelbrecht ging werken in de Marnes health clinic in Spanje. Grappig, dacht ik, vandaag nog over hem gesproken en nu gaat mijn therapeute met hem samenwerken. Ik klikte de link www.marnes.com open en het werd meteen duidelijk: dit is exact wat ik zocht.

Ik liet mijn gegevens achter op de website en werd de dag nadien meteen gecontacteerd door dr. Aelbrecht himself. Ik deed mijn verhaal in’t kort: diagnose autonome dysfunctie door prof. dr. Moorkens – hoogsensitief en hoogbegaafd door psychologe dr. Elke Van Hoof – kortom hooggevoelig zenuwstelsel – alle problematieken vandien – al van bij geboorte verschillende klachten – uiteindelijk zware crash in 2015 – sindsdien leven aangepast: 3/5de werken, meditatie, osteopathie, psych K, psychotherapie en nog heel wat on the side.

Nadat ik hem deze korte opsomming gaf, merkte hij meteen op waar de missing link volgens hem lag: het lijf. Om je autonoom zenuwstelsel in balans te krijgen moet je via het lichaam gaan. Lichaamsgerichte therapie. OK. Zijn woorden resoneren en ik spreek met hem af voor een intake.

Maandagavond zit ik samen met mijn lief en de mama in zijn praktijk. Hij legt heel wat medische zaken uit en doet o.a. het verhaal van de drie lagen van het brein. Ik denk, jaja, ik geef hier zelf training over dus ik weet hoe het brein werkt. Maar uiteindelijk geeft hij nog enkele nieuwe inzichten en geraak ik ervan overtuigd dat hij goed begrijpt wat er met mijn systeem scheelt. Het autonoom zenuwstelsel is het reptielenbrein en daar kan je enkel via je lichaam toegang toe krijgen, legt hij uit. Hij is ervan overtuigd dat hij me kan helpen, echter om een pathologie van bij de geboorte om te keren raadt hij een verblijf van minstens 4 weken aan. Na een korte bespreking met m’n lief, besluit ik terplekke om ervoor te gaan.

Aangezien ik de ochtend nadien naar een congres in Athene vlieg en hij ook naar Marnes vertrekt, vliegen we er ook direct in: via gespecialiseerde top-labo’s van o.a. de KUL wordt mijn microbioom in kaart gebracht, mijn bloed op orthomoleculair niveau getest en mijn neurotransmitters worden gemeten via een 12 uur urinestaal.

Nog drie weken en ik vertrek naar Marnes. Het aftellen kon beginnen.

De magie van Marnes

Op 11 november neem ik in Zaventem afscheid van mijn lief. Na een kleine drie uurtjes vliegen kom ik aan in Alicante en word ik begroet door de eerste warme Marnes hand van Jos. Een vriendelijke Nederlandse die me naar Marnes zal voeren. Het is intussen al voorbij middernacht en ik ben kapot.  Rond 2u ’s nachts bereiken we de top van de berg waar Marnes ligt. Ik word opgewacht door dr. Aelbrecht of mag ik Peter zeggen? “Natuurlijk, je bent hier thuis nu!” Ik word naar mijn kamer gebracht en geniet nog even van de prachtige sterrenhemel en het zicht op het immense domein dat baadt in de gloed van de volle maan. Ik neem een foto en wil hem doorsturen naar mijn lief maar het lukt niet. Geen netwerk. Mijn Marnes-retraite is begonnen.

Na een korte nacht begin ik de dag om 8u met yoga en maak meteen kennis met de andere gasten. Een uur stretchen heeft me goed wakker gemaakt en ik word gevraagd aan de linkse tafel aan te schuiven bij het ontbijt. De auto-immuun tafel. Het strengste dieet. Damn.

Het klikt meteen met mijn twee tafelgenoten en hoewel het aanpassen is aan warm eten als ontbijt, vind ik het best lekker. Ik kijk naar de andere tafel en word toch een tikkeltje jaloers: zij krijgen o.a. havermout en eitjes, maar dat is voor ons uit den boze. “Niet zagen”, denk ik, “het is voor m’n eigen goed.”

Na het ontbijt wordt er elke dag een uur gewandeld. Peter vraagt ons om de wandeling in stilte te doen en ons bewust te zijn van de omgeving. Alé dan, meneer doktoor, omdat jij het vraagt. We vertrekken en ik schiet als een pijl vooruit. We gaan wandelen, toch niet slenteren? Peter komt bij me lopen en vraagt me stilletjes om trager te gaan. Ik vertraag. Met moeite. Ik merk al snel op dat ik vanalles aan het denken ben. Flipperkast-hoofd, check. Ik probeer mijn mantra van mijn meditaties te herhalen maar slaag er niet in om mijn geest tot rust te brengen. Als we terug aankomen in het resort, vraagt hij hoe het was. Voor ik het besefte, floep ik eruit: “SAAI!” Hij lacht. Ik niet.

Het is 11u en de groep splitst op. Ieder heeft zijn eigen programma nu: personal training, Shiatsu, psychotherapie, IV-therapie, acupunctuur en nog wat andere vormen van Body work.  Ik heb voor de lunch enkel nog even een persoonlijk consult met Peter. Het is prachtig weer en terwijl ik in de loungezetel aan het zwembad zit, komt Peter even met mijn dossier bij me zitten. Hij vertelt me dat hij zo weinig mogelijk vanuit het hoofd wil doen en ik veel lichaamswerk zal hebben tijdens mijn verblijf. Geen idee wat dat lichaamswerk dan betekent, maar ik vind het allemaal OK. Hij stelt voor om er meteen aan te beginnen. We doen een wat ik een “energetische sessie” zal noemen. Ik snap er niks van, maar ik krijg tijdens de sessie tranen in mijn ogen. Geen idee waarom. Ik laat het passeren, Peter stelt me gerust. Ik voel niet echt een verschil nadien maar bon, tijd voor de lunch.

We kunnen buiten zitten en krijgen overheerlijke avocado met ceviche als voorgerecht. Ik besef dat ik hier in het paradijs zit. Niets moet, genieten mag. Johanna is intussen op het domein aangekomen en vergezelt ons voor de lunch. Wat een zalig gevoel om hier iemand te hebben rondlopen die mij al door en door kent.

In de namiddag hebben we ons “intakegesprek”. Aangezien we elkaar al lang kennen, vliegen we er meteen in. Na even babbelen word ik weer gechallenged om energetisch te zakken naar “het midden”, uit de overlevingsmechanismes. Staaltje Gestalt-therapie, voor de geïnteresseerden. Ik slaag erin om er vrij snel bij te komen en voel een enorme rust en gevoel van liefde in mijn systeem komen. Voor de eerste keer voel ik echt wat dat midden betekent: flow, connectie, vertrouwen, kwetsbaarheid en kracht, openheid… Ik krijg een beeld binnen (yes, naast kinestetisch ben ik ook heel visueel) van een golf die uit m’n buik vertrekt en naar boven stroomt. De kracht is echter nog niet sterk genoeg om door mijn middenrif te breken om tot in mijn hart te stromen. Ik open mijn ogen en zie een gelukkige Johanna, m’n ogen blijken te stralen. “Cool!” denk ik. Meer van dit graag.

Later hoor ik dat vrouwelijke energie van beneden (buik) naar boven stroomt en dat Peter deze stroom in de voormiddag energetisch op gang had gezet. Hij had vastgesteld dat enkel mijn mannelijke energie stroomde, de stroom naar beneden. Klinkt logisch, ik ken intussen de computer die mijn reptielenbrein is vrij goed. Die werd geprogrammeerd in een zeer mannelijke yang-omgeving op: flink zijn, niet wenen, emoties zijn zwak, voortdoen, je best doen, je mannetje staan. Ik ken het programmaatje al sinds mijn vorige crash maar ondanks dat ik met m’n neocortex dat allemaal doorheb, sluimert het nog steeds in mijn onderbewustzijn. KAK, die flow van vertrouwen van daarstraks maakt plaats voor frustratie en ongeduld. Ik wéét wat er scheelt, ik begrijp het energetisch, endocrien, bio-mechanisch en al. Mag het dan nu gefixt worden aub?!!

Tijdens het diner challenge ik Peter met allerhande vragen en de antwoorden zijn telkens even boeiend als confronterend. Ik vraag of ze niet gewoon dat onderbewust programmaatje eruit kunnen kiezen om daarop te werken. “Zo werkt het jammer genoeg niet.” Het werkt van recenste naar oudste programma’s. Er zijn dus heel wat lagen af te pellen voor we op de kern komen die gevormd werd in je kinderjaren. “Geduld, Margot, ge zijt hier nog maar een dag!” Pff, ’t is dat geduld mijn beste eigenschap is, Peter.

Ik ga slapen met een dankbaar gevoel. Ik word hier omringd met experts en vooral ook allemaal ervaringsdeskundigen die ik stuk voor stuk met mijn favoriete neocortex heel de tijd wil uitvragen en al hun kennis wil opslorpen. Ah nee, ik was hier om vooral uit mijn hoofd te komen zeker? Just.

Vertragen.

Na enkele dagen voel ik mij zakken, de energie van deze plek doet iets bijzonders met mij. Ik ben plots de traagste tijdens de ochtendwandeling. Ik geniet van de stiltes aan de tafel tijdens het eten en kom in iets terecht wat ik het best kan benoemen als “een proces”. Bijna al mijn behandelingen werken op het lichaam en zijn onderbewust. Ik voel dat er dingen gaande zijn en slaap alsmaar slechter. Ik zweet me te pletter en waar dat mij normaal ongerust maakt, word ik erin gerustgesteld dat dit een goed teken is. Mijn zenuwstelsel zoekt een nieuwe balans. Ik voel dat het klopt, het totaal aantal prikkels tegenover mijn leven in België werd gedeeld door 100 of misschien zelfs meer. Geen netwerk, geen wifi, dus ook geen mails, geen instagram, geen tv, geen lectuur. NIKS. Niets doen, gewoon Zijn.  

That’s new.

Stilte.

Na twee weken verlaat ik even het domein om een week training te gaan volgen bij Johanna in Javea. Ik had me hier al voor ingeschreven voor ik van Marnes afwist en het blijkt een perfecte aanvulling op het Marnes-verhaal. De training heet Sensitive Soul Journey: HSP voor professionals. De training wordt gegeven door een systeemgerichte trainer, Linda Gillis en Johanna die meer vanuit de Gestalt de zaken benadert. Beide zijn ze equi-therapeut en samen werken we op het prachtige domein van Johanna met haar 4 paarden.

Ik ontmoet 8 prachtige vrouwen met tonnen ervaring als psycholoog/therapeut/coach. Allemaal professionals die zelf ook HSP zijn. Ik verschiet van de diepte die we dag 1 al heel snel bereiken. Iedereen zakt naar de laag die voorbij de persoonlijkheid ligt. WAUW, wat is dit?! Een training waarin op 5 dagen tijd evenveel gesproken werd dan ik anders op 1 dag training gewoon ben. Allemaal mensen die zich stuk voor stuk kwetsbaar tonen. En daar blijken die paarden veel mee te maken te hebben.

Ik bleef nogal sceptisch over het werken met paarden maar was vooral heel benieuwd om het zelf te mogen ervaren. Op dag 4 heb ik mijn persoonlijke sessie in de round pen met Boogie, de bruine ruin. Ik stap de round pen in en na 10 minuten ben ik vooral gefrustreerd. “ik voel hier niks, moet er nu iets gebeuren?” Boogie was duidelijk niet goed gezind want hij stootte de krukjes waar ik op zat één voor één om. Het zweepje dat ik bijhad voor mijn grens aan te geven (veiligheidsvoorzorg aangezien ik niet gewend ben om met paarden te werken) beet hij doormidden. Ik nam afstand en ging aan de kant staan. Boogie zette zich daarop aan de andere kant ver weg van mij. OK dan, die moet van mij niets weten, zeker?

Uiteindelijk ging ik naar hem toe en ging rustig voor hem staan. Wat er toen gebeurde kan ik met mijn lieftallige neocortex nog altijd niet verklaren: ik begon te wenen. Terwijl de tranen van mijn wangen rolden, keek ik in de ogen van Boogie. Ik merkte op dat hij veel zachter keek en ineens knikte hij. Hij zei precies letterlijk “doe maar, ’t is OK, ween maar”. De tranen bleven komen en Boogie kwam een stapje dichter bij me staan. Hij knikte nog eens. En zo stond ik daar tot de tranen stopten. Ik verliet de round pen en zoals bij iedereen werd me gevraagd of ik iets wou delen.

Nog niet goed snappende wat er net was gebeurd, zei ik gewoon wat er allemaal in mij opkwam: Ik wou de oefening met de krukjes doen terwijl ik daar eigenlijk niet veel zin in had. Ik had gedacht, “doe dat gewoon, niet onnozel doen, dat is de oefening”. Boogie stootte letterlijk alle krukjes om en zei precies “fuck die krukjes”, lachte ik. Ik zocht uiteindelijk opnieuw contact. Daarop kwamen emoties los en die mochten er zijn. Boogie kwam dan dichter, als ik kwetsbaar ben, is er verbinding. Als ik de vorm loslaat, is er connectie. Zoiets.
What. The. F. Dat is letterlijk mijn proces besef ik ineens. Blijten. Met tuiten.

Wat een cadeautje in het midden van mijn Marnes-verhaal.

I’m back.

Terug aangekomen in Marnes voel ik me on top of the world. Ik ben zó blij om iedereen terug te zien en weer compleet verwend te worden met het lekkerste eten ever! Ik voel dat ik wat tijd nodig heb om te landen en me weer volledig over te geven aan de diepe processen die ik hier onbewust doormaak. Na drie weken voel ik- en ik niet alleen- dat mijn systeem al serieus gezakt is. Mijn vuur, mijn vrouwelijke bedding, mijn Hara of hoe je het ook wil noemen, voelt hoe langer hoe voller en sterker. Mijn behandelingen gaan weer van start en ik tel al volop af naar het bezoek van mijn lief.

En toen was het lief daar. Een drietal uur nadat hij arriveerde, worden we in het diepe gesmeten. We doen een relatietherapiesessie en worden geconfronteerd met ons grootste belemmerende patroon. Op deze plek hou je écht niets geheim en krijg je alles uitvergroot op je bord. Pijnlijk. De dagen die volgen zijn één van de meest intense uit onze relatie. We worden beide getriggerd in onze angsten en gaan door een rollercoaster van emoties om uiteindelijk aan te komen bij een liefde die we al lang niet meer hadden durven voelen. We vinden elkaar terug op de diepste laag die ons altijd zal verbinden: onze ziel. Na vier dagen vertrekt hij terug huiswaarts en voelen we beide dat deze vier dagen een fundament hebben gelegd waar we thuis op zullen verderwerken. Pittig. Niet gemakkelijk. Maar oh zo de moeite waard.

De dagen vliegen voorbij, de groep verandert. Mensen gaan weg en er komen nieuwe gasten aan. De dynamiek in de groep blijft super. De band die je krijgt door 24/7 samen te leven en ondertussen door intense processen te gaan is onbeschrijflijk. Veel van ons zijn HSP en dat op zich schept al een band. Ik voel me voor het eerst aan een tafel mensen zitten waarbij iedereen mij écht lijkt te snappen. Zalig! We lachen heel wat af, maar we delen ook stiltes en laten ook veel tranen samen. Het is hier echt mijn thuis geworden. Alé een thuis dan waar ik niet hoef te koken of te wassen. Het paradijs heet dat dan zeker? En dat allemaal dankzij Peter, die hier een ongelooflijk warm kader heeft geschept samen met de mensen die hij heeft aangetrokken om dit project mee vorm te geven.

Caro, de gastvrouw die met haar Antwerps accent en gekke bekken altijd een kwinkslag verkoopt en zo een lach op iedereen z’n gezicht tovert.
Marte, verpleegster en paardenvrouw met de zachtste energie die ik ooit heb gevoeld.
Diana, lichaamswerker en tegelijk ervoor zorgt dat heel de boel soepel loopt en haar man Arend, die je uren weet te boeien met zijn rijk spiritueel leven.
Mijn liefste Johanna, die mij de sleutel gaf voor deze magische plek. Mijn gids, mijn spirituele mama.
Leen Steyaert, de levensbruis die af en toe een weekje komt helpen en haar passie op een manier weet te delen dat je zóveel goesting hebt in’t leven!
Jutta Borms, “de nieuwe dokter”, een pracht van een vrouw die zich met hart en ziel in het project smijt.
Joey, de personal trainer die erin slaagt om mij sport leuk te doen vinden en mij mijn liefde voor boksen leerde kennen.
Montse, de gouden handen van Marnes.
Damian, de grappigste Shiatsu therapeut die erop kickt om wat Moxa op u te laten branden.
Julie die je ’s morgens helpt wakker worden en ’s avonds je heerlijk laat relaxen.
De fantastische koks, Dennis en Rein, de creatieve geesten die met een beperkend dieet je als een royal laten eten.
Alle gast-therapeuten die op zondag een groepsworkshop verzorgden.
Maar ook de vaste kuishulpen, de tuinman, de muzikanten en nog zoveel meer…

Dankbaar.

Ik kijk terug op mijn verblijf en voel alleen maar dankbaarheid en vertrouwen. Dankbaar voor al de rijke zielen die ik hier mocht ontmoeten, dankbaar voor de hartelijke manier waarop ik langs alle kanten werd verzorgd. Boordevol vertrouwen dat van in mijn buik tot in mijn hart stroomt. Ik vertrouw het proces van het leven. En ja dat zal nog steeds door mijn immer sterk getrainde linkerhersenhelft soms de kop ingedrukt worden, maar ik kan nu terugkeren naar een stevige kern die ik hier heb wakker gemaakt. Een fundament dat ik zal onderhouden door mezelf te voeden, letterlijk met rijke nutriënten, maar ook door mij te voeden op alle andere vlakken van het leven. 

Mijn laatste Marnes-dagen naderen en ik voel dat ik klaar ben om naar huis te gaan. Mijn voorlaatste avond is er een vriend van Jutta op bezoek, Phil Griggs. Hij blijkt een bekende hypnotherapeut en o.a. ook helderziend te zijn. Ik word aan hem voorgesteld en hij zegt spontaan dat mijn aura groen kleurt. “I see you’re ready for change, a new start” zegt hij.

Well, yes I am.

Tijd voor 2020.

Adios en hasta la próxima!

margot-millennial-peace-blog-autonome-disfunctie-dysautonomia-artikel-mindful-kracht-life-coach-inspiration-inspiratie
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
294

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply